A verdadeira cara da globalización neoliberal

Na súa derradeira entrevista o prestixioso economista exipcio Samir Amin, falecido o 12 de agosto deste ano, destacaba que “o sistema ollaba o fascismo como resposta a súa crecente debilidade”. E vendo as confrontacións actuais na disputa económica, política e militar entre Estados Unidos e aliados, por unha banda, e Rusia e China pola outra, así como os enfrontamentos internos na Unión Europea, o medre da desigualdade e os conflitos sociais en ascenso, así como o xiro á dereita electoral en países moi significados de todos os continentes, todo indica que tiña razón.

Continue reading →

Advertisements

Galiza e as eleccións andaluzas

Quérese adxudicar a responsabilidade, de que un partido de estrema dereita acádese representación institucional, ao referendo e da declaración simbólica da independencia na Cataluña. Podendo ser unha das razóns, dado a visión de supremacía que teñen os que negan ao carácter plurinacional do Estado español, abonda con escoitar as reclamacións de VOX pra se decatar que ademais existen outros motivos. Como son, a eliminación das medidas de protección e igualdade de xénero e a memoria histórica, a regulación da inmigración distinguindo segundo o país de orixe. Así como a rebaixa de impostos, esencialmente pra aqueles que teñen maiores ingresos e as corporacións. Ao que cómpre engadir os buratos negros na esquerda sistémica, como a corrupción e manter como unha cuestión secundaria o desemprego, precariedade e salarios.

Continue reading →

1978, a constitución que Galiza non votou

O pasado 6 de decembro cumpríronse catro décadas da aprobación da Constitución Española. E polo tanto foi celebrado por todo o alto polas clases dominantes e satélites. Neste texto facíanse algunhas cesións, como a constitución das autonomías e algúns dereitos democráticos básicos, e como contrapartida consolidaba a unidade do Estado español, baixo o paraugas da Monarquía e a batuta de Madrid, e daba novos folgos ao capitalismo. Neste último aspecto non se pode considerar unha casualidade que se asinase en outubro de 1977 o Pacto da Moncloa. Este implicou un retroceso salarial e sobre todo un cambio de tendencia desfavorábel para o movemento obreiro, e do que non se recuperaría máis que en conxunturas moi determinadas. A concertación, o pacto social, substituiría no sindicalismo de ámbito estatal e “mais representativo” a praxe de negociación con mobilización, necesaria para neutralizar as vantaxes sistémicas do empresariado.

Continue reading →

Voto exterior, dereitos e deberes

Nun programa encol de Cuba, feito pola televisión pública do Estado español, no marco da visita do presidente Pedro Sánchez a este país, aparecían centos de persoas fronte ao consulado na illa procurando a cidadanía. Seica este ano chegarían a cen mil os que terían este dereito. Unha imaxe que pretendía de xeito subliminal dar unha visión negativa da situación na illa. Agora ben, asemade escoitando a noticia necesariamente tiña que ligala ás 42.000 descendentes de galegos e galegas que xa teñen este dereito, fronte ás 430 persoas nacidas na Galiza que viven en Cuba. Un diferencial inmenso; lóxico porque hai moitas décadas que rematou a emigración masiva a ese país. E todo indica que esta tendencia pódese repetir en pouco tempo noutras nacións de América Latina, como a Arxentina, Brasil, Venezuela, Uruguai, Chile, Panamá, etc. Todas elas recibiron milleiros de galegos e galegas durante un século a partires de 1870. Aínda que non se pode obviar que en Bos Aires unha gran parte da poboación era de orixe galega no momento da independencia da Arxentina e que Montevideo, no Uruguai, foi poboada por galegos e canarios na súa fundación.

Continue reading →

Empurrar polo cambio

Hai trinta anos da folga xeral do 14 de decembro, que fora un éxito tan esmagador que o goberno de Felipe González deu marcha atrás na súa intención de impoñer o “Plan de Emprego Xuvenil”. Malia o nome en realidade tratábase de precarizar as condicións laborais da mocidade e rebaixar salarios. O paro xeral no noso país foi total. Aínda que a CXTG e INTG víronse forzadas a facer unha convocatoria e manifestacións propias diante da prepotencia de CCOO e UGT. Os resultados reflectiron a capacidade de cada quen, obrigando ao sindicalismo de ámbito estatal a rectificar, polo que a folga nacional do 2 de abril de 1992, baixo a consigna de “Todos por Galiza”, foi unitaria.

Continue reading →

Ser pobres traballando

O boletín sobre o “Observatorio de la negociación colectiva” editado polo Ministerio de Traballo do mes de novembro, deixa en evidencia a regresión nas condicións de traballo, alentadas polas reformas laborais, tanto do PSOE na etapa de Zapatero como do PP con Rajoy. Entre elas a eliminación da ultra-actividade na negociación colectiva, contribuíndo a reducir o número de persoas abranguidas polos convenios. Ademais é unha das causas de que a subida salarial pactada estea por debaixo do medre da inflación. Concretamente este ano o aumento medio nos convenios, en todo o Estado español, é do 1,7% mentres que a inflación atinxía o 2,9% (en ambos casos referido aos primeiros dez meses do ano). A isto hai que sumar unha maior presión fiscal, e un medre dos prezos dos bens e servizos básicos. Evidentemente este retroceso é proporcionalmente maior naquela franxa da clase traballadora con salarios máis baixos, que é inmensa maioría, e ten un consumo máis básico. Daquela que se fale popularmente de ser pobres traballando.

Continue reading →

Arxentina, os retos da esquerda

O triunfo de Bolsonaro vese por algúns como un suicidio das clases populares, que seica tiñan que votar á socialdemocracia para se salvar, e por outros como a consecuencia lóxica dunha esquerda inconsecuente, que desfixo en boa medida ás organizacións de masas e esnaquizou a súa mensaxe de cambio. Ao que cómpre engadir, como un aspecto importante, o crecente poder dos medios de comunicación en todas as súas versións. Os efectos destas políticas económicas e sociais, que se aplican na Unión Europea como a única posibilidade de que medre a economía e crear emprego, pódense albiscar en moitos países da periferia que historicamente serven como lugar de probas. Un deles é a Arxentina. Lembremos que no seu día foi un dos países máis ricos do mundo, cun forte sector industrial, que na década dos cincuenta do século pasado producía coches, trens e barcos, tiña unha puxante industria téxtil e alimentar, así como miles de quilómetros de vías férreas.

Continue reading →